Project Tag: Wyprawa Fotograficzna

Wyprawa fotograficzna USA 2019 (VI) – Grand Canyon, Hopi…

Park Narodowy Wielkiego Kanionu, położony w północno-zachodniej Arizonie, chroni wąwóz rzeki Kolorado, uważany za jeden z cudów świata. Wielki Kanion został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO w 1979 roku. W lutym tego roku obchodził 100-lecie istnienia. Wielki Kanion, jak również rozległy system kanionów bocznych, jest ceniony ze względu na połączenie wielkości, głębokości i odsłoniętych warstw barwnych skał sięgających czasów prekambryjskich. Sam kanion został utworzony przez rzekę Kolorado i jej dopływy po wyniesieniu Płaskowyżu Kolorado, który spowodował żłobienie wąwozu wzdłuż obecnej ścieżki. Głównymi obszarami publicznymi parku są Krawędzie – Południowa i Północna. Reszta parku jest niezwykle trudno dostępna, ​​chociaż do wielu miejsc można dotrzeć pieszymi szlakami. Około 90% odwiedzających przyjeżdża na krawędź południową (choć osobiście uważam, że północna jest bardziej niesamowita).

Przejeżdżając przez rezerwat Navajo Nation docieramy do leżącego w jego środku maleńkiego rezerwatu Hopi, wydzielonego dla ludzi z plemion Hopi i Arizona Tewa. Wydzielony rezerwat ma powierzchnię 6 557 km2 i około 7000 mieszkańców. Do niedawna Navajo i Hopi współdzieliły obszar Navajo–Hopi Joint Use Area, jednak dążenie kompanii węglowej do uruchomienia w tym regionie, znanym jako Czarna Mesa wydobycia węgla, usankcjonowane przez akty Kongresu w 1974 i 1996 r., doprowadziły do trwających do dzisiaj kontrowersji. Od lat 60. XX wieku Peabody Western Coal Company, wydobywa tam węgiel,jednocześnie zużywając ogromne ilości cennej w tym półpustynnym obrzezek wody, co dla ludzi obu plemion jest postrzegane jako pogwałcenie Matki Ziemi. System wiosek zbudowanych w stylu pueblo tradycyjnie używanym przez Hopi łączy trzy wzniesienia (mesy). Walpi – założone w 1690 r po tym, jak wioski u podnóża mesy Koechaptevela zostały porzucone z obawy przed hiszpańskimi represjami po powstaniu Pueblo Revolt z 1680 roku – jest najstarszą wioską na Pierwszej Mesie. Ludzie Tewa mieszkają na Pierwszej Mesie. Hopi zajmują Drugą Mesę i Trzecią Mesę. Rada plemienna Hopi jest lokalnym organem zarządzającym, składającym się z wybranych przedstawicieli wiosek. Jego uprawnienia zostały mu nadane na mocy konstytucji plemienia Hopi. Zatrzymujemy się w Oraibi – wiosce należącej do plemienia Hopi, która znajduje się w Trzeciej Mesie w pobliżu wioski Kykotsmovi. Oraibi uważane jest za najstarsze stale zamieszkałe osiedle w Ameryce Północnej, założone przed rokiem 1100 ne. Według archeologicznych spekulacji, Hopi zostali zmuszeni do porzucenia niektórych swoich mniejszych wiosek na tym obszarze z powodu szeregu poważnych susz w końcu XIII wieku. W rezultacie Hopi skupili się w kilku skupiskach ludności w okolicy. Oraibi należy do ocalałych osiedlia. Dziś tylko nieliczni rdzenni mieszkańcy zamieszkują małe domy, ale tutaj kupuję moją Katchinę. Następnie zatrzymujemy się w Walpi, niestety jest to dzień ceremonii i nikt z zewnątrz nie może wejść do ufortyfikowanej wioski na klifie (w innych przypadkach można ją odwiedzić, ale tylko z przewodnikiem).

Wreszcie docieramy do Parku Narodowego Petrified Forest, który został nazwany na cześć dużych złóż skamieniałego drewna. Park obejmuje około 600 km2, chroniąc półpustynny step, jak również wysoce zerodowane, wielobarwne badlandy. Petrified Forest znany jest ze skamieniałości, zwłaszcza skamieniałych drzew, które żyły w późnym triasie, około 225 milionów lat temu. Osady zawierające skamieniałe kłody są częścią rozległej i kolorowej formacji Chinle. Około 60 milionów lat temu Płaskowyż Kolorado, którego częścią jest park, został wypchnięty w górę przez siły tektoniczne i narażony na zwiększoną erozję. Wszystkie warstwy skalne parku nad warstwą Chinle, zostały usunięte przez wiatr i wodę. Oprócz skamieniałych kłód znalezione w parku skamieniałości obejmowały paprocie późnego triasu, sagowce, miłorzęby i wiele innych roślin, a także faunę, w tym gigantyczne gady zwane fitozaurami, duże płazy i wczesne dinozaury. Paleontolodzy odkrywają i badają skamieniałości parku od początku XX wieku.

Wyprawa fotograficzna USA 2019 (iii) – Mono Lake i…

Mono Lake to niesamowite, wysoko alkaliczne i hiperhalinowe słone jezioro w Stanach Zjednoczonych w Kalifornii. Jezioro leży na krańcu łańcucha stosunkowo młodych wulkanów i wiele zdaje się wskazywać że wypełnia kalderę. Na jeziorze znajdują się dwie wulkaniczne wyspy – Negit i Paoha oraz liczne wystające z wody i rozsiane po jego brzegach tufowe formacje skalne, które powstały wskutek reakcji słonych, zasadowych wód jeziora ze słodkowodnymi źródłami na dnie. Formacje te pojawiły się na powierzchni po roku 1941, gdy zaczęto pobierać wodę ze strumieni zasilających jezioro na potrzeby miasta Los Angeles, przez co spadł znacząco poziom jego wody − do 1982 roku aż o 15 m. Jednocześnie poziom zasolenia uległ podwojeniu. Badania jeziora przeprowadzone w 1976 roku przez Davida Gainesa dowiodły szkodliwości procesu czerpania wody dla środowiska jeziora. Utworzony dwa lata potem z jego inicjatywy komitet wywalczył jezioru ochronę prawną, której celem jest przywrócenie dawnego poziomu wody.

Bodie Ghost Town – to pozostałości miasta poszukiwaczy złota, którego początki, jako mało znaczącego obozu górników małej sięgają odkrycia w 1859 złota roku przez grupę poszukiwaczy, w tym W. S. Bodey’a. Bodey zginął w zamieci śnieżnej w listopadzie następnego roku, udając się w podróż do Monoville i nie dożył powstania miasta, które nazwano jego imieniem. Odkrycie złota w Bodie zbiegło się z odkryciem srebra w pobliskim Aurora i złoża Comstock pod Virginia City w Nevadzie. Ale podczas gdy tamte dwa miasta rozkwitły, zainteresowanie Bodie pozostało słabe. Do 1868 r. tylko dwie firmy zbudowały przetwórnie urobku w Bodie i obie zbankrutowały. Dopiero w 1876 r. Standard Company odkryła opłacalne złoże złota, i nagle Bodie z izolowanego obozu górniczego, w którym mieszkało zaledwie kilku poszukiwaczy i pracowników firmy, przekształciło się w miasto „boomtown” opanowane gorączką złota. Bogate złoże w sąsiedniej kopalni Bodie Mine w 1878 r. przyciągnęło jeszcze więcej poszukiwaczy. Do 1879 r. Bodie liczyło około 7 000 mieszkańców i około 2000 budynków. Kopalnie Bodie wydobyły złoto o wartości prawie 34 mln USD. Miasto rozwijało się do 1880 r. Pierwsze oznaki upadku pojawiły się w 1912 r. W 1913 r. zamknięto kopalnię Standard Consolidated Mine. Próbując ratować miasto James S. Cain skupywał udziały w mieście do roszczeń górniczych by otworzyć Standard Mill dla pracowników. Jednak nie był w stanie powstrzymać upadku miasta. W 1917 r. zamknięto linię kolejową Bodie, a jej tory zostały zezłomowane. Ostatnia kopalnia została zamknięta w 1942 r. z powodu rozkazu L-208 wydanego przez War Production Board, który nakazał wsztymanie wydobycia we wszystkich nieistotnych kopalniach złota w Stanach Zjednoczonych podczas II wojny światowej. Górnictwo nigdy nie powróciło do Bodie po wojnie. Po raz pierwszy opisano je jako „miasto duchów” w 1915 r. W 1920 r. Bodie liczyło jeszcze 120 mieszkańców. W 1942 r. zamknięto funkcjonujący tu od 1877 r. urząd pocztowy. W latach czterdziestych miastu zagrozili wandale. Rodzina Kainów, którzy posiadali znaczną część ziemi, zatrudniła opiekunów, aby chronić Bodie. Jedną z trzech ostatnich osób mieszkających w Bodie w 1943 r. był właśnie jego opiekun – Martin Gianettoni. W 1961 roku Bodie zyskało status National Historic Landmark, a rok póżniej stan Kalifornia utworzył tu Historyczny Park Stanowy obejmujący ochroną 170 budynków.


Hit Counter provided by orange county plumbing