Bryce Canyon National Park leży w południowo zachodniej części stanu Utah w USA, a wbrew nazwie jego najbardziej zjawiskowym elementem nie jest kanion ale ogromny naturalny amfiteatr wyrzeźbiony przez erozję w różowych, pomarańczowych i białych skałach Płaskowyżu Paunsaugunt. W amfiteatrze tym w niebo wznoszą się dziesiątki iglic o wysokościach sięgających nawet 60m, znanych jako hoodoo, utworzonych przez współdziałanie erozji powietrznej, wodnej i lodowej rzeźbiących miękkie skały osadowe dawnego jeziora. Obszar parku został pierwotnie zasiedlony przez mormonów w latach 50 XIX wieku i nosi nazwę Ebenezera Bryce, który miał tu swoje domostwo. W 1923 roku obszar wokół kanionu Bryce został uznany za Narodowy Skarb USA (National Monument), by pięć lat później stać się Parkiem Narodowym. Obecnie Bryce Canyon N.P. ma powierzchnię 150 km² i mimo niezwykłej urody, ze względu na dalsze położenie od dużych miast, jest znacznie rzadziej odwiedzany. Leży także znacznie wyżej niż Zion National Park, a jego krawędź wznosi się na wysokość od 2400 do 2700 m.n.p.m. Amfiteatry parku rozciągają się na długości 32 km, a wzdłuż ich krawędzi wiedzie mająca 29 droga widokowa, z 18 punktami obserwacyjnymi, kończąca się w Punkcie Tęcz (Rainbow Point).
Zobacz zaproszenia, relacje i wpisy dotyczące Parku Narodowego Bryce Canyon.
Klimat
Klimat parku Bryce Canyon jest umiarkowany i stosunkowo wilgotny – suma rocznych opadów wynosi średnio 38 do 46 cm. Średnia minimalna temperatura w styczniu wynosi -13ºC (rekord padł w 1972 dy spadła do -33ºC), w lipcu średnia maksymalna temperatura wynosi 28ºC (rekord padł w 2002 roku – 37ºC).
W maju liczba dni z czystym niebem średnio wynosi 12, 10 z częściowym zachmurzeniem a 9. Średnio na maj przypada pięć dni burzowych, natomiast 74% czasu powinno świecić Słońce.
Indianie w Bryce
Niewiele wiadomo o najdawniejszych ludziach zamieszkujących obszary Parku. W jego okolicach znaleziono dowody obecności kultur Anasazi (Starożytnych) i Fremont. Około połowy XII wieku pojawili się tu indianie Paiute, którzy stworzyli mitologię iglic hoodoo nazywając je czerwonymi twarzami (Anka-ku-was-a-wits) i wierząc, że są to Ludzie Legend zamienieni w skałę przez Kojota.
Odwiedzanie Parku
Centrum Odwiedzających jest czynne (w maju) w godzinach od 8 – 20. Większość odwiedzających ogląda amfiteatry z drogi widokowej, ale warto wysiąść z auta i powędrować jednym z ośmiu szlaków jednodniowych, lub dwóch wymagających nocowania na kampingu. Nas raczej interesować będzie kilkugodzinny wypad. Do wyboru mamy m.in.:
Pętla Fairyland zaczynająca się w punkcie Fairyland, której typowy czas przejścia to 4-5 godzin, 12,9km (różnica wysokości 704m) – wiodąca obok Chińskiego Muru, londyńskiego Tower i wysokich iglic
Pętla Peek-a-boo – 3 do 4 godzin z Bryce Point, 8,8 km (różnica wysokości 473m) – wiodąca przez serce amfiteatru Bryce
Queens Garden – 60-120 minut z Sunrise Point (2,9km, 98m)
Pętla Navajo – 60-120 minut, z Sunset Point (2,2km, 167m różnicy wysokości)
źródła:
National Park Service
Wikipedia
AAA Colorado & Utah Tourbook
National Parks of USA & Canada
Dodaj komentarz