Project Tag: warsztaty fotografii

Wyprawa fotograficzna USA 2019 (XI) – Park Narodowy Bryce…

Park Narodowy Bryce Canyon znajduje się w Utah, i choć w jego nazwie czytamy o kanionie, to w rzeczywistości znajduje się tu grupa olbrzymich naturalnych amfiteatrów powstałych w wyniku erozji wschodniej krawędzi płaskowyżu Paunsaugunt. Bryce wyróżnia się strukturami geologicznymi zwanymi hoodoos, które powstały w wyniku wietrzenia i erozji skał osadowych rzek i jezior. Czerwone, pomarańczowe i białe kolory skał zapewniają spektakularne widoki dla odwiedzających park. Delikatne, kolorowe pinakle mają wysokość do 60 m. Seria amfiteatrów rozciąga się ponad 30 km wzdłuż krawędzi. Największym z nich jest Bryce Amphitheatre, który ma 19 km długości, 5 km szerokości i 240 m głębokości. Tęczowy punkt, najwyższa część parku na wysokości 2775 m, znajduje się na końcu 29-kilometrowej trasy widokowej. Można stamtąd zobaczyć Płaskowyż Wodnika, Amfiteatr Bryce, Góry Henryka, Klify Vermilion i Białe Klify.

Wyprawa fotograficzna USA 2019 (X) – Park Narodowy Zion

Park Narodowy Zion leży w Utah w pobliżu Springdale. Jago najważniejszą częścią jest Kanion Zion o długości 24 km i głębokości dochodzącej do 800 m. Ściany kanionu wyrzeźbionego przez rzeki North Fork i Virgin mają czerwonawo-brązową barwę piaskowca formacji Navajo. Najwyższym szczytem parku jest Horse Ranch Mountain o wysokości 2660 m. Leżąc na styku geograficznych makroregionów Płaskowyżu Kolorado, Wielkiej Kotliny i pustyni Mojave, unikalna geografia parku sprawia, że znajduje się tu być może najbardziej zróżnicowana grupa ekosystemów, a przez to zdumiewająca różnorodność roślin i zwierząt. Liczne gatunki roślin, a także 289 gatunków ptaków, 75 ssaków (w tym 19 gatunków nietoperzy) i 32 gatunki gadów zamieszkują cztery strefy życia parku: pustynię, łęgi, lasy liściaste i iglaste. Krajobraz Parku Narodowego Zion obejmuje góry, kaniony, mesy, monolity, rzeki, kaniony szczelinowe i naturalne łuki.

Wyprawa fotograficzna USA 2019 (VIII) – kanion de Chelly…

Rankiem zaglądamy jeszcze do wnętrza kanionu de Chelly, a następnie dalej w drogę do Monument Valley.

Tsé Biiʼ Ndzisgaii – „dolina skał”, znana przede wszystkim jako Monument Valley Navajo Tribal Park to region płaskowyżu Colorado charakteryzujący się skupiskiem potężnych piaskowcowych skał, z których największe wznoszą się ponad 300 m ponad dnem doliny. Leży na granicy stanów Arizona i Utah, na terenie Rezerwatu Narodu Navajo. Reżyser John Ford wykorzystał lokalizację podczas kręcenia wielu swoich najbardziej znanych filmów, w ten sposób, jak opisał to Keith Phipps, „te pięć mil kwadratowych określiło, jak przez dziesięciolecia widzowie wyobrażali sobie amerykański Dziki Zachód”. Dno doliny jest w dużej mierze zbudowane z aulerytu z grupy Cutlerów i pochodzącego z niego piasek, rzeźbiony i osadzany przez meandrujące rzeki, które wyrzeźbiły dolinę. Żywy czerwony kolor doliny pochodzi z tlenku żelaza odsłoniętego z wietrzejącego aulerytu. Ciemniejsze, niebieskoszare skały w dolinie zawdzięczają barwę tlenkom manganu. Skalne wieże (buttes) są wyraźnie rozwarstwione, z trzema głównymi warstwami. Najniższą warstwą jest łupek Organ Rock Shale, środek to piaskowiec de Chelly, a górna warstwa to formacja Moenkopi ograniczona przez konglomerat Shinarump.

Wyprawa fotograficzna USA 2019 (V) – Zapora Hoovera, Route…

Zapora Hoovera jest betonową zaporą grawitacyjną, wzniesioną na rzece Kolorado w rejonie Black Canyon, na granicy Nevady i Arizony. Została zbudowany w latach 1931–1936 podczas Wielkiego Kryzysu. Jej budowa była wynikiem ogromnego wysiłku tysięcy pracowników i kosztowała ponad sto istnień ludzkich. Pierwotnie nosiła nazwę Boulder Dam, a oficjalnie przemianowana została w 1947 roku. Tama utworzyła jezioro Mead, największy w USA sztuczny zbiornik. Tak jak w przypadku wszystkich zapór, zmiany w przepływie wody spowodowane działaniem zapory Hoovera miały ogromny wpływ na deltę rzeki Kolorado. Przez sześć lat po wybudowaniu zapory, kiedy jezioro Mead się zapełniało, woda nie docierała do ujścia rzeki. Ujście delty, które kiedyś posiadało strefę mieszania wody słodkiej ze słoną wodą rozciągającą się 64 km na południe od ujścia rzeki, zostało przekształcone w odwrotne ujście. W ostatnich latach – wraz z suszą która nawiedziła zachodnie stany USA, poziom jeziora Mead drastycznie spadł, co można zaobserwować na brzegach nad tamą.

Route 66 w Stanach Zjednoczonych była jedną z oryginalnych autostrad w amerykańskim systemie drogowym, i powstała w 1926 r., znaki drogowe wzniesiono w kolejnym roku. Autostrada, która stała się jedną z najbardziej znanych dróg w Stanach Zjednoczonych, początkowo biegła z Chicago, Illinois, do Santa Monica w hrabstwie Los Angeles w Kalifornii, mając łącznie 3940 km. US 66 służyła jako główna droga dla tych, którzy wyemigrowali na zachód, zwłaszcza podczas katastrofy ekologicznej znanej jako Dust Bowl w latach trzydziestych. W latach Wielkiego Kryzysu katastrofa ekonomiczna w USA zbiegła się z katastrofalną suszą w stanach zachodu i środkowego zachodu, która trwała przez większość dekady. Wyeksploatowane prerie przyczyniły się do powstawanie bezwodnych burz pyłowych zwanych „dusterami”. „Brudne lata trzydzieste” zaczęły się latem 1931 roku. Gnane wiatrem czarne chmury niosły tumany pyłu. W roku 1932 przez Wielkie Równiny przeszło 14 „dusterów”, w 1933 roku już 38. Do roku 1934 ponad 100 milionów hektarów straciło wierzchnią, żyzną warstwę gruntów. Apogeum nastąpiło w „Czarną Niedzielę” 14 kwietnia 1935 roku gdy wielka chmura ruszyła z szybkością 100 km/h z Oklahomy docierając do Kanady i wybrzeża Atlantyku. W roku 1938 zaczęły się intensywne opady deszczów, które zakończyły okres „dusterów”. US 66 przeszedł wiele ulepszeń i zmian ale został oficjalnie usunięty z United States Highway System w 1985 roku, po tym jak został w całości zastąpiony przez nową autostradę systemu Interstate Highway System. Zachowane fragmenty drogi, które prowadziły przez Illinois, Missouri, Nowy Meksyk i Arizona, zostały wspólnie oznaczone jako National Scenic Byway o nazwie „Historic Route 66”.

Desert View Watchtower, znana również jako Indiańska Wieża Obserwacyjna, to kamienny budynek o wysokości 21 m, położony na południowym brzegu Wielkiego Kanionu, w Parku Narodowym Wielkiego Kanionu, około 30 km na wschód od Grand Canyon Village. Czteropiętrowa konstrukcja, ukończona w 1932 r., została zaprojektowana przez amerykańską architektkę Mary Colter, pracownika firmy Fred Harvey, która stworzyła i zaprojektowała wiele innych budynków w pobliżu Wielkiego Kanionu, w tym Hermit’s Rest i Lookout Studio . Wnętrze zawiera malowidła ścienne autorstwa Freda Kabotiego.

Wyprawa fotograficzna USA 2019 (v) – Little Finland

Little Finland – znana także jako plac zabaw goblingów – to przepięknych skalisty zakątek, leżący w mało znanyej – i na szczęście – trudno dostępnej częci hrabstwa Clark w Newadzie (od 2016 r objętym ochroną jako Gold Butte National Monument). Jet znana z niezwykłych, delikatnych formacji skalnych, rzeźbionych przez erozję skamieniałych wydm formacji piaskowców Aztec.


Hit Counter provided by orange county plumbing