Kategoria: USA

2012

Prognoza pogody dla Bryce Canyon N.P. w trakcie zaćmienia

Na stronie „Weather Statistics for 2012 Annular Eclipse” pojawiły się prognozy m.in. zachmurzenia nad Bryce. Wygląda to na to, że wybraliśmy jedno z lepszych miejsc:

bez zachmurzenia rzadki chmury rozproszone zachmurzenie porozrywane zachmurzenie Zaciągnięte Całkowite zachmurzenie Wyliczone % zachmurzenie mm opadów deszczu miesięcznie średnia maksymalna temperatura średnia minimalna temperatura
Bryce Canyon FAA 66.2 12.6 7.3 9.9 4 0 17 27 16 0

Tak więc poza sprawdzeniem na miejscu, jaki mamy horyzont, to póki co trzymamy się Bryce…

źródło:

Weather Statistics for 2012 Annular Eclipse

USA

Park Narodowy Zion

Park Narodowy Zion tworzą dwa kaniony  – kanion Zion oraz kanion Kolob leżące w miejscu, gdzie Płaskowyż Kolorado styka się Pustynią Mojawe i Wielką Kotliną. Woda wyrzeźbiła tu wznoszące się miejscami 800 ściany odsłaniając 150 milionów lat historii zapisanej w dziewięciu formacjach geologicznych. Oprócz kanionów w Zion znajdziemy góry, monolity, rzeki, kaniony szczelinowe i naturalne łuki. Duża rozpiętość wysokości – od 117 metrów do 2660 metrów n.p.m. przekłada się na niezwykłe zróżnicowanie środowisk co sprzyja bogactwu flory i fauny – naukowcy doliczyli się tutaj 289 gatunków ptaków, 75 – ssaków i 32 – gadów. Bogactwo to przyciągnęło tu Indian już 8000 lat temu – odnaleziono w kanionach ślady starożytnych Anasazi, gdy ci odeszli ich miejsce zajęły szczepy Parrusit i Paiute. Biali osadnicy – mormoni – odkryli kanion dopiero w 1858 roku. Od 1909 kanion Zion został objęty ochroną – pierwotnie jako Mukuntuweap National Monument, a w 1919 stał się parkiem narodowym Zion – pierwszym w stanie Utah. W 1956 roku dołączono do niego chroniony od 1937 roku kanion Kolob.

Klimat

Temperatura (°C) Sty Lut Mar Kwi Maj Cze Lip Sie Wrz Paź Lis Gru
Najwyższa zarejestrowana temperatura 22 26 30 34 39 46 46 44 43 36 28 22
Typowa maksymalna temperatura 11 14 17 23 28 34 38 36 33 26 63 53
Typowa minimalna temperatura -2 -1 2 6 11 16 20 19 16 9 3 -1
Najniższa zarejestrowana temperatura -19 -16 -11 -5 -6 4 11 10 1 -6 -11 -14
Liczba dni z temperaturą powyżej 32°C 0 0 0 1 8 21 30 28 18 3 0 0
Liczba dni z temperaturą poniżej 0°C 19 14 10 3 0 0 0 0 0 1 9 18
Opady (mm) Sty Lut Mar Kwi Maj Cze Lip Sie Wrz Paź Lis Gru
Normalne 4 4 4 3 2 2 2 4 2 3 3 4
Maksymlane 19 17 18 11 8 10 9 12 17 8 8 11
Maksymlany opad dobowy 4 3 2 3 5 6 3 4 4 3 3 5
Maksymlana pokrywa śniegu 66 45 36 8 3 13 53
Liczba dni z opadami 7 7 8 6 5 3 5 6 4 4 5 6
Liczba burz 1 4 5 14 15 5 2

Zwiedzanie

Narrows (Kanion Zion)

Najpopularniejszą trasą w parku narodowym Zion jest wędrówka w górę Narrows – wąskiego fragmentu kanionu Zion o szerokości miejscami kilku metrów i ścianach pnących się kilkaset metrów w górę. Wycieczka ta znalazła się na 5 miejscu najciekawszych szlaków Północnej Ameryki w rankingu National Geographic. Najciekawszy – 6km fragment zaczyna się na końcu ścieżki wiodącej wzdłuż rzeki Virgin i prowadzi aż do Wielkich Źródeł. Spacer ten głównie wiedzie nurtem rzeki – i w przypadku topnienia dużych ilości śniegu powyżej parku lub po burzach może być zamknięty.

Płacząca Skała

Półgodzinna wycieczka prowadzi pod niezwykłe źródło – Weeping Rock, w którym woda sącząca się z wodonośnej warstwy spływa po skalnej ścianie oraz tworzy kurtynę ponad wyrzeźbioną przez lata oddziaływań niecką.

Szachownica

W drodze z Kanab do Zion mijać będziemy niezwykłą górę – Checkerboard Mesa – wyrzeźbioną w piaskowcach Navajo, które uformowały się, gdy obszar ten był ogromną pustynią. Zmieniające się kierunki wiatrów nanoszących piasek w trakcie formowanie się tych skał osadowych doprowadziły do utworzenia się naprzemiennego uwarstwienia doskonale widocznego w ścianach Szachownicy.

Alternatywna trasa

Jeżeli okaże się, że w wyniku warunków pogodowych Narrows będą niedostępne, albo, jeżeli część z nas zdecyduje się na mniej typowy kierunek zwiedzania parku Zion wybierzemy się do kanionu Kolob, wyrzeźbionego w barwnych skałach północnej części Parku.

USA

Kanion Antylopy

Kanion Antylopy to najczęściej fotografowany kanion szczelinowy znajdujący się na terenach należących do Indian Navajo w Arizonie. Składają się nań dwie osobne sekcje – górna, zwana także Szczeliną (The Crack) i dolna – Korkociągiem (The Corkscrew). Indianie nazywają je odpowiednio Tsé bighánílíní – miejscem, gdzie woda biegnie poprzez skały, i Hazdistazí – spiralnymi skalnymi łukami.

Kanion powstał w wyniku erozji piaskowca Navajo przez gwałtowne, błyskawiczne powodzie. W czasie opadów woda zbiera się w rozległej niecce powyżej kanionów, nabierając nie tylko prędkości, ale porywając piasek gdy pędzi poprzez wąskie przesmyki kanionów. W ten sposób pogłębia i poszerza kanion jednocześnie wygładzając jego ściany i rzeźbiąc charakterystyczne płynne kształty tak znane z fotografii.

Powodzie te nadal się zdarzają – w 1997 roku burza, która miała miejsce ponad dziesięć kilometrów od kanionu spowodowała gwałtowną powódź w wyniku której w Dolnym Kanionie zginęło 11 turystów. W wyniku powodzi w 2006 roku Dolny Kanion został zamknięty do zwiedzania na pięć miesięcy.

Tsé bighánílíní

Górny Kanion Antylopy jest bardziej popularny wśród turystów i fotografów ponieważ w okresie od 15 marca do 7 października w godzinach południowych słońce tworzy w zawieszonym w kanionie pyle charakterystyczne świetlne słupy. Ponadto jest on łatwiejszy do zwiedzania.

Hazdistazí

Dolny kanion jest oddalony od górnego o kilka kilometrów. Obecnie zainstalowano w nim stalowe schody ułatwiające zwiedzanie oraz inne zabezpieczenia mające zmniejszyć ryzyko w razie powodzi. Jest dłuższy i węższy od Górnego Kanionu jednak to co dla zwykłych oglądaczy jest przeszkodą dla fotografów oznacza, że owych turystów jest mniej i łatwiej jest o zdjęcia bez tłumu gapiów włażących w kadr. Tu lepsze światło jest rankiem i późnym popołudniem.

Fotografia w kanionie nie należy do najłatwiejszych bowiem zakres dynamiki oświetlenia często przekracza 10 EV. Warto więc wyposażyć się w statyw i wiedzę na temat fotografii HDR.

Zwiedzanie kanionów możliwe jest jedynie z przewodnikiem.

źródła:

Wikipedia

AAA Arizona Torubook

Obrączkowe Zaćmienie Słońca

Havasupai – ludzie błękitnej wody

Havsuw’ Baaja – Ludzie Błękitno Zielonej Wody żyli w okolicach Wielkiego Kanionu Kolorado od przynajmniej 800 lat, zamieszkując przede wszystkim okolicach Kanionu Katarkt. Przez wieki żyli z rolnictwa, łowiectwa i zbieractwa w okolicach Wielkie Kanionu, który większość z nas kojarzy z niezwykle trudnym do życia terenem – jednak ich skarbem było miejsce pełne zieleni i pięknych strumieni. Po raz pierwszy z Europejczykami zetknęli się w 1776 roku, jednak aż do 1870 roku kontakty pozostawały rzadkie i nie wpływały znacząco na ich kulturę, obyczaje i miejsce na Ziemi. Wówczas w okolicach Cataract Creek odkryto złoża srebra i rozpoczęła się lokalna gorączka srebra, w efekcie której prezydent Chester A. Arthur odebrał Indianom cały płaskowyż ponad Kanionem, miejsca ich tradycyjnego zimowania i pozostawiając im jedyni 2,10 km² ziemi w  obrębie kanionu Katarakt. Dodatkowo migracja osadników zmniejszyła drastycznie liczbę zwierzyny łownej, złe nawadnianie wywołało silną erozję cennej gleby. Wreszcie kontakty z osadnikami naraziły Ludzi Błękitnej Wody na obce im choroby – ospę, odrę i grypę. W 1906 roku liczba Indian spadła do 166 osób. W 1908 roku Wielki Kanion Kolorado uzyskał status pomnika narodowego USA, a 11 lat później – Parku Narodowego. Niestety to jeszcze pogorszyło sytuację Havasupai bowiem Park podjął próby odebrania i tak już skromnego obszaru jaki pozostawał ich rezerwatem. W obawie przed utratą tożsamości Indianie podjęli walkę prawną o odzyskanie swych ziem. W 1968 roku wygrali pierwszą sprawę przeciwko USA – sąd uznał, że część terenów odebranych im w 1882 została przez rząd federalny przejęta nielegalnie – choć co ciekawe, wyrokiem sądu Indianie mogli odkupić go w cenie rynkowej (55 centów za akr). Jednak pierwszy korzystny wyrok dał Ludziom Błękitnej Wody siłę do walki o odzyskanie 1020km² , które zostały im odebrane. Ostatecznie w 1975 roku prezydent Gerald Fox podpisał ustawę przekazującą 650km², kolejne 300km² pozostawiając w gestii National Park Service, ale do użytku Indian. Obecnie liczba Ludzi wzrosła do 639 z czego znaczna większość mieszka w Supai, stolicy Rezerwatu, jednego z najbardziej niedostępnych miast w USA, do którego można dotrzeć jedynie helikopterem lub pieszo z Hualapai Hilltop, dokąd można dojechać najpierw jadąc około 100 km słynną starą drogą Route 66, a następnie drogą BIA 18.

Klimat

W Maju średnia temperatura nocą wynosi 10ºC, w dzień 30ºC, na płaskowyżu zaś – odpowiednio 4ºC, w dzień 21º; przy średnich miesięcznych opadach 16mm.

Odwiedzając Havasupai

Wyprawa do kanionu Havasupai to wyprawa do – prawie – nieznanego. Większość turystów podróżujących nad Wielki Kanion Kolorado trafia na jego pustynną, południową krawędź (South Rim).  Mniejszy procent dociera na północną krawędź (North Rim) podobnie jak my za kilka dni. Z tych dwóch miejsc pochodzi najwięcej zdjęć Wielkiej Dziury, i najwięcej kartek pocztowych. Na których często ukazane są wodospady o niezwykłej urodzie. Wodospady ? Na pustyni ? Otóż w naszych planach jest dotarcie do najmniej znanej części kanionu, a zarazem być może najpiękniejszej – dotarcie właśnie do tych wodospadów: Havasu, Mooney, Rock i nowego wodospadu Navajo (a być może część z nas dotrze do oddalonych o sześć kilometrów wodospadów Beaver). Wyjątkowe te miejsca tworzy potok Havasu, meandrujący po równinach ponad kanionem zanim po 80 kilometrach dotrze do kanionu Katarakt. Niedaleko od Supai w źródłach Supai  dołącza doń podziemna rzeka. Przez cały rok woda w strumieniu ma temperaturę 21ºC, niezwykłą błękitno-zieloną barwę oraz wspaniałe formacje trawertynu wytrącającego się z nasyconej w węglan wapnia wody.

Do sierpnia 2008 roku pierwszym wodospadem jaki można było ujrzeć był wodospad Navajo o wysokości 21 m oddalone około 2km od Supai w drodze do campingu. Jednak potężna powódź zmieniła topografię terenu niszcząc wodospad i tworząc obok nowy. Nieco dalej docieramy do wodospadów Havasuw Hagjahgeevma, wysokich na 37 metrów spadających z pionowego klifu do serii jeziorek. Kolejny wodospad to Mooney Falls o wysokości 64 metrów.  Istnieje możliwość zejścia do podstawy wodospadu jednak nie należy ona do łatwych i obejmuje wspinaczkę z użyciem łańcuchów.

 

 

Wybierając się do Havasupai należy koniecznie pamiętać by zabrać ze sobą:

  • zapas wody na szlak, coś co da nam energię – batony, czekoladę a;e w żadnym wypadku alkohol – ten jest zakazany na terenie rezerwatu
  • jedzenie – w Supai jest sklep, ale może być wściekle drogo, bo nie ma transportu
  • lekki śpiwór
  • namiot, jeżeli nie chce się spać pod gołym niebem
  • dobre, sprawdzone buty trekkingowe
  • sprzęt do gotowania (obowiązuje zakaz rozpalania ognisk)
  • zestaw pierwszej pomocy

Warto pamiętać o zabraniu również:

  • kremu do opalania
  • butów do łażenia po wodzie
  • stroju kąpielowego
  • środków odstraszających komary
  • o aparacie fotograficznym i bateriach nie muszę chyba wspominać…

Na kampingu są toalety, ale nie ma pryszniców – natomiast można wykąpać się w strumieniu, pamiętając, by mydło i szampon były z gatunku biodegradowalnych. Śmieci należy wynieść ze sobą z kanionu!

żródła:

Havasupai
Wikipedia
National Park Service

 

Obrączkowe Zaćmienie Słońca

Park Narodowy Bryce Canyon

Amfiteatr kanionu Bryce, autor Jean-Christophe BENOISTBryce Canyon National Park leży w południowo zachodniej części stanu Utah w USA, a wbrew nazwie jego najbardziej zjawiskowym elementem nie jest kanion ale ogromny naturalny amfiteatr wyrzeźbiony przez erozję w różowych, pomarańczowych i białych skałach Płaskowyżu Paunsaugunt. W amfiteatrze tym w niebo wznoszą się dziesiątki iglic o wysokościach sięgających nawet 60m, znanych jako hoodoo, utworzonych przez współdziałanie erozji powietrznej, wodnej i lodowej rzeźbiących miękkie skały osadowe dawnego jeziora. Obszar parku został pierwotnie zasiedlony przez mormonów w latach 50 XIX wieku i nosi nazwę Ebenezera Bryce, który miał tu swoje domostwo. W 1923 roku obszar wokół kanionu Bryce został uznany za Narodowy Skarb USA (National Monument), by pięć lat później stać się Parkiem Narodowym. Obecnie Bryce Canyon N.P. ma powierzchnię 150 km² i mimo niezwykłej urody, ze względu na dalsze położenie od dużych miast, jest znacznie rzadziej odwiedzany. Leży także znacznie wyżej niż Zion National Park, a jego krawędź wznosi się na wysokość od 2400 do 2700 m.n.p.m. Amfiteatry parku rozciągają się na długości 32 km, a wzdłuż ich krawędzi wiedzie mająca 29 droga widokowa, z 18 punktami obserwacyjnymi, kończąca się w Punkcie Tęcz (Rainbow Point).

Klimat

Klimat parku Bryce Canyon jest umiarkowany i stosunkowo wilgotny – suma rocznych opadów wynosi średnio 38 do 46 cm. Średnia minimalna temperatura w styczniu wynosi -13ºC (rekord padł w 1972 dy spadła do -33ºC), w lipcu średnia maksymalna temperatura wynosi  28ºC (rekord padł w 2002 roku – 37ºC).

Pogoda w Bryce, z National Park Service
Pogoda w Bryce, z National Park Service
[pl]W maju liczba dni z czystym niebem średnio wynosi 12, 10 z częściowym zachmurzeniem a 9. Średnio na maj przypada pięć dni burzowych, natomiast 74% czasu powinno świecić Słońce.

Indianie w Bryce

Niewiele wiadomo o najdawniejszych ludziach zamieszkujących obszary Parku. W jego okolicach znaleziono dowody obecności kultur Anasazi (Starożytnych) i Fremont. Około połowy XII wieku pojawili się tu indianie Paiute, którzy stworzyli mitologię iglic hoodoo nazywając je czerwonymi twarzami (Anka-ku-was-a-wits) i wierząc, że są to Ludzie Legend zamienieni w skałę przez  Kojota.

Odwiedzanie Parku

Centrum Odwiedzających jest czynne (w maju) w godzinach od 8 – 20. Większość odwiedzających ogląda amfiteatry z drogi widokowej, ale warto wysiąść z auta i powędrować jednym z ośmiu szlaków jednodniowych, lub dwóch wymagających nocowania na kampingu. Nas raczej interesować będzie kilkugodzinny wypad. Do wyboru mamy:

Mapa topograficzna pętli FairylandProfil ścieżki Fairyland LoopPętla Fairyland zaczynająca się w punkcie Fairyland, której typowy czas przejścia to 4-5 godzin, 12,9km (różnica wysokości 704m) – wiodąca obok Chińskiego Muru, londyńskiego Tower i wysokich iglic

lub
Mapa topograficzna Peek-a-Boo LoopProfil pętli Peek-a-booPętla Peek-a-boo – 3 do 4 godzin z Bryce Point, 8,8 km (różnica wysokości 473m) – wiodąca przez serce amfiteatru Bryce

możemy ją uzupełnić o jeden z krótszych spacerów:
Mapa topograficzna ścieżki Queens GardenProfil ścieżki Queens GardenQueens Garden – 60-120 minut z Sunrise Point (2,9km, 98m)

Mapa topograficzna ścieżki Navajo LoopProfil ścieżki Navajo LoopPętla Navajo – 60-120 minut, z Sunset Point (2,2km, 167m różnicy wysokości)


źródła:

National Park Service
Wikipedia
AAA Colorado & Utah Tourbook
National Parks of USA & Canada

2012

Wyprawa na zaćmienie obrączkowe Słońca – USA 2012

Wylatujemy za: [CountDown id=1 width=250 custom_widget=0 year=2012 month=5 day=12 hours=9 minute=40]

Rezerwuj miejsce
Dołącz do wyprawy!

Poniżej przedstawiamy plan maksymalny – być może pogoda, albo warunki drogowe wymuszą pewne zmiany, natomiast jeżeli nie będzie nieoczekiwanych problemów to chcielibyśmy zrealizować takie coś:

12.05.2012

  • przelot z Warszawy  do Los Angeles
  • przejazd przez Sunset i Hollywood Blvd
  • nocleg w Los Angeles – Van Nuys

13.05.2012

  • po śniadaniu wyruszamy do Death Valley National Park
  • docieramy do Panamint Springs i mamy kilka godzin na przejazd do Furnace Creek
  • Przejazd do Las Vegas, Zakwaterowanie w motelu Tropicana
  • wieczór w Las Vegas

14.05.2012

  • Wyjazd z Las Vegas kierując się na zaporę Hoover Dam
  • Jedziemy do Hualapai Hilltop, gdzie zostawiamy auta, bierzemy plecaki i wędrujemy 13 km do Supai (0,9km różnicy poziomów), najbardziej odosobnionej wioski indiańskiej w rezerwacie Indian Hawasupai
  • nocleg na kampingu w Supai, pod gołym niebem

15.05.2012

  • trekking po okolicznych wodospadach (Havasu Falls, Moony Falls, Rock Falls, New Navajo Falls) dla ambitnych możliwość zejścia do Beaver Falls albo dalej na dno kanionu Kolorado, do samej rzeki, dla leniwych kąpiele w strumieni Havasu Creek pod wodospadami
  • nocleg na kampingu w Supai, pod gołym niebem

16.05.2012

  • powrót z Supai do Hualapai Hilltop
  • przyjazd do krateru Barringera – Canyon Diablo Crater, najlepiej zachowanego krateru impaktowego na Ziemi, który powstał w wyniku uderzenia, około 50 000 lat temu, meteorytu żelaznego o średnicy 50m i mazie około 300 000 ton (większa część tej masy wyparowała w trakcie przejścia meteoru przez atmosferę, reszta – prawie całkowicie – w trakcie uderzenia. Jednak w okolicy bliższej i dalszej nadal znajdowane są fragmenty meteorytu.
  • nocleg w Winslow

17.05.2012

  • przejazd Petrified Forest Road i spacer wśród skamieniałych drzew pochodzących z Triasu (225 mln late temu) parku narodowego Petrified Forest National Park
  • przejazd na punkt widokowy nad Painted Desert National Park, z którego rozciąga się widok na kolorowe skały formacji geologicznej Chinle pochodzącej z późnego Triasu, którą charakteryzują skały osadowe z dużą domieszką żelaza i manganu, nadającą skałom niezwykłe barwy
  • Przejazd do Chinle Visitor Center, przejazd South Rim Drive ponad kanionem Canyon de Chelly National Monument
  • Wyjazd do Monument Valley Navajo Tribal Park i przejazd pętli widokowej w dolinie (Monument Valley Scenic Drive) aż do zachodu Słońca
  • Późną nocą zakwaterowanie w motelu w Kanab

18.05.2011

  • 2,5 godzinny photo tour Upper Antelope Canyon z indiańskim przewodnikiem
  • fakultatywnie – wycieczka łodzią z Waheap Bay po Lake Powell  (Glenn Canyon National Recreation Area) do Antelope Canyon lub do Lower Antelope Canyon
  • fakultatywnie – wycieczka do Coral Pink Sand Dunes State Park
  • fakultatywnie – wypad do Bryce Canyon National Park w celu wybrania miejsca do obserwacji zaćmienia Słońca
  • powrót do Kanab

19.05.2012

  • wyjazd do Zion National Park, przejazd wśród niezwykłych formacji skalnych nad Zion, m.in. obok Checkerboard Mesa, wejście do Narrows – kanionu Zion, gdzie brodząc w potoku wędruje się wzdłuż głębokiego miejscami na 300 m kanionu
  • późnym popołudniem przyjazd na północną krawędź wielkiego kanionu Colorado North Rim, Grand Canyon National Park, spacer do Angel Point, zachód Słońca nad Grand Canyonem
  • powrót do Kanab

20.05.2012

  • docieramy do Bryce Canyon National Park, trekking po Fairyland Loop (13km, różnica poziomów 700m) lub innej wybranej ścieżce
  • po obiedzie przejad Rim Trail, do miejsc do obserwacji zaćmienia (*lub w inne miejsce, jeżeli wypad z 18/05 wykaże, że jednak pomysł z Bryce nie jest najlepszy – byłem tam kilka razy, ale nigdy nie patrzyłem na kanion pod kątem zaćmienia – albo będzie wyglądało na to, że obserwacje może nam pokrzyżować pogoda)
  •   17:22:58 Początek zaćmienia częściowego
  •   18:31:29 Początek zaćmienia obrączkowego
  •   18:33:39 Maksimum obrączkowe zaćmienie Słońca (czas fazy obrączkowej 4’33”; azymut 287, wysokość nad horyzontem 11 stopni)
  •   18:35:50 Koniec zaćmienia obrączkowego
  •  19:36:41 Koniec zaćmienia częściowego (Słonce 1 stopień pod horyzontem, zachód Słońca ok 19:28)
  • Przejazd do Escalante

21.05.2012

  • Przejazd drogą Hole-in-the-Rock Trail w stronę Devil’s Garden do Harris Wash, parkowanie
  • trek przez Harris Wash do Zebra Slot Canyon (6km, należy pamiętać o tym, żeby zabrać ze sobą wodę do picia)
  • spacer po Devil’s Garden
  • Wyjazd w kierunku Capitol Reef National Park
  • W Boulder odbijamy w prawo w Burr Trail Road
  • Jeżeli czas pozwoli z Burr Trail Switchbacks podjeżdząmy do Surprise Canyon, albo od razu kierujemy się an północ nieasfaltową drogą Notom Bullfrog Wash
  • Wyjazd Capitol Reef N.P. w kierunku Deaad Horse Point State Park, nocleg na campingu

22.05.2012

  • z wyniesionej 600 metrów ponad rzekę mesy Dead Horse Point podziwiamy o świcie zakola rzeki Colorado w Canyonlands National Park
  • przejazd i zwiedzanie Arches National Park, jeżeli zdecydujemy się jechać około trzech godzin nocą do Richfield, to zostaniemy tu do zachodu Słońca

23.05.2012

  • Przyjazd do miejscowości Mamoth Lakes w Kalifornii

24.05.2012

  • Po odespaniu dnia poprzedniego (dla wytrzymałych, albo jak będziemy wypoczęci to już o świcie) jedziemy nad jezioro Mono Lake, wypożyczamy  canoe i pływamy z przewodnikiem po jeziorze,  potem trek po  South Tufa Area. Mono Lake to niezwykłe słone, alkaliczne jezioro – jedno z najstarszych o ile nie najstarsze na kontynencie, w jego wodach odkryto niezwykłe ekstremofilne bakterie, w tym takie, które zamiast fosforu wykorzystują do życia arsen.
  • Przejazd do Yosemite National Park, Jeżeli będzie otwarta to niezwykle widokową drogą przez przełęcz Tioga, nocleg w okolicach Yosemite – Oakdale

25.05.2012

  • Zwiedzanie Parku Narodowego Yosemite National Park:
  • wodospad Yosemite,
  • El Capitan
  • sekwoje w Mariposa Grove
  • nocleg w okolicach Yosemite – Oakdale

26.05.2012

  • przyjazd do San Francisco, zwiedzanie miasta
  • po południu wylot z San Francisco
    (alternatywnie przejazd do Los Angeles i wylot z Los Angeles – będzie to zależało od dostępności lotów, z LAX jest ich znacznie więcej – więc większą szansę na powrót z San Francisco mają te osoby, które odpowiednio wcześnie dokonają rezerwacji miejsca)

27.05.2012

  • Przylot do Warszawy

Rezerwuj miejsce
Dołącz do wyprawy!

Koszty udziału w wyprawie to $2849 (przeloty, noclegi, wejściówki) + około $500 na wyżywienie.

Dołącz do wyprawy – tutaj


 

Book a trip
Join us for the expedition !


Hit Counter provided by orange county plumbing